marianthi's world

2012-02-12T19:35:00.000+02:00

" ΓΔΑΡΤΕΣ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΑΣ "

ΤΙΜΟΘΕΟΣ (γιατί το Αντίχριστος δεν άρεσε στη μαμά μου)

2011-12-15T15:54:00.000+02:00

Tο σκυλάκι μου, το καφεδάκι μου, το ψυχουλάκι μου, η ζωούλα μου.

Το μικράκι που με έκανε καλύτερο άνθρωπο.
Πριν γεννηθεί, ο Τιμόθεος, δεν ήθελα να ξέρω καν πως υπάρχουν σκυλιά. Τα απεχθανόμουν, τα σιχαινόμουν, τα φοβόμουν. Με το που μπήκε στη ζωή μου, όμως, ο Τιμόθεος όλα άλλαξαν.
Γεννήθηκε πριν ένα χρόνο στις 5 Δεκεμβρίου του 2010. Ήταν το πιο μικρό, το πιο μαλλιαρό (μαλλί καρφάκι και ατίθασο, παρακαλώ), το πιο αναρχικό από όλα.
Τον συμπάθησα αμέσως, αλλά δεν τολμούσα να τον αγγίξω. Με φοβόταν και τον φοβόμουν.Μέχρι που μια μέρα ο θείος μου με έπεισε να το κάνω. Και το έκανα. Κι από εκείνη τη στιγμή ένιωσα να μου ανήκει. Ή καλύτερα εγώ να του ανήκω. Ανήκουμε ο ένας στον άλλο, τέλος πάντων.
Έμαθα πως είναι να αγαπάς χωρίς να ζητάς ανταπόδοση κι όμως να την παίρνεις.Όπως μια μαμά αγαπάει το παιδί της. Δεν ξέρω αν είναι υπερβολικό αυτό που λέω. Είναι αυτό που νιώθω.

Όταν ήταν 4-5 μηνών το μικράκι μου, μαζί με τα αδερφάκια του πέρασαν τύφο. Κάποια δεν τα κατάφεραν, αλλά ο Τιμόθεος βγήκε νικητής. Μια από τις χειρότερες βδομάδες της ζωής μου. Δε θα την ξεχάσω ποτέ.
Είναι δυνατό σκυλάκι. Όμορφο, έξυπνο,πρόσχαρο, φιλικό.
Πεθαίνω όταν έρχεται και τρίβεται στα πόδια μου ή όταν χώνεται στην αγκαλιά μου.
Είναι ζωηρούλης και πειραχτήρι.
Έχουμε άλλα 3 σκυλιά- 2 μεγαλύτερα κι 1 μικρότερο.
Δεν μπορούσα ποτέ να με φανταστώ να παίζω μαζί τους. Να κάθομαι στον κήπο και να τα χαϊδεύω ή να έχω τον Τιμόθεο στην αγκαλιά μου και να τον παρατηρώ όταν κοιμάται.
Είναι όμορφο να έχει κανείς σκυλάκια- ειδικά τα μικρά παιδάκια. Σου δίνουν τόση αγάπη και χαρά και δε ζητάνε τίποτα. Μόνο λίγο φαγάκι και μια γωνίτσα για ύπνο.
Είναι κρίμα να υπάρχουν τόσα αδέσποτα στους δρόμους και στενοχωριέμαι ακόμα περισσότερο που δεν έχω τη δυνατότητα να κάνω κάτι για αυτά...

Το στρουμπουλό μου μικράκι κ εγώ ελπίζουμε σε καλύτερες μέρες, με λιγότερα αδέσποτα (έως καθόλου) και πιο ευχάριστες ειδήσεις!

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!!
ΥΓΕΙΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ!!
ΑΓΑΠΗ, ΧΑΡΑ, ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ, ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ
κι ας μην σταματήσουμε ποτέ να ονειρευόμαστε!!!!!!!

Οι δικές μου πραγματικότητες

2011-11-08T18:16:00.000+02:00

Ζω σε μια χώρα όπου το αύριο με φοβίζει. Όλα ανατρέπονται από τη μια στιγμή στην άλλη κι όλοι μένουν μετέωροι χωρίς να ξέρουν πώς να αντιδράσουν. Αυτή είναι η πραγματικότητα μας. Η πραγματικότητα που μας πάσαραν κάποιοι με σκοπό να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα.
Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δε μου άρεσε να αντικρίζω την πραγματικότητα- πόσο μάλλον τώρα!
Έφτιαχνα πάντα δικούς μου κόσμους και ζούσα εκεί μέσα τις δικές μου πραγματικότητες...
Στη δική μου πραγματικότητα ζω και αναπνέω για να γράφω, να είμαι αισιόδοξη, να ονειρεύομαι.
Στη δική σας είμαι μια άνεργη τεμπέλα, βολεμένη κάτω από τις φτερούγες των γονιών μου. Μα η αλήθεια δεν είναι αυτή. Δεν είναι τόσο ωμή, όσο μας κάνετε να πιστεύουμε. Η δική μου αλήθεια είναι ότι είμαι πολύ μικρή ακόμα για να αρχίσω από τώρα να συμβιβάζομαι.
Πάντα έκανα όνειρα και ήμουν περήφανη για αυτά...
Το 2005 μπήκα σε μια Σχολή γεμάτη όρεξη και μεράκι να κάνω πράγματα. Όλα βρίσκονταν μπροστά μου και οι πόρτες ανοίγονταν σιγά σιγά. Τεσσεράμισι χρόνια μετά δεν ξέρω τι μου ξημερώνει. Οι πόρτες δεν πρόλαβαν να ανοίξουν καν κι όμως δε σκέφτομαι να συμβιβαστώ. Ή μάλλον, μου πέρασε για μια στιγμή από το μυαλό, αλλά κάτι με σταμάτησε... Δεν ξέρω.. Ένας κόμπος στο στομάχι κι ένα "Γιατί, ρε γαμώτο;"
Γιατί, ρε γαμώτο, μας φέρατε σε αυτή την κατάσταση; Εμείς τι φταίξαμε;
Μας αφαιρείτε σιγά σιγά τη ζωή κλέβοντας νόμιμα τα λεφτά μας, αλλά δε θα σας χαρίσουμε την ψυχή παίρνοντας και τα όνειρα μας!

Είναι καλύτερο να δημιουργείς τις δικές σου πραγματικότητες, παρά να εγκλωβίζεσαι σε αυτή που σου επιβάλουν!

ΣΙΝΕΜΑ ΚΑΙ... ΑΛΤΣΧΑΙΜΕΡ

2011-09-04T14:44:00.000+03:00

Πρόσφατα είδα μια ταινία που με συγκίνησε πάρα πολύ. Πρόκειται για το "Lovely,

Still" που είχε ανεβάσει στο blog της Μια ταινία την ημέρα η WinRy. Διαβάζοντας την κριτικής της ενθουσιάστηκα κι έψαξα να το βρω. Στην κυριολεξία έφαγα τον τόπο, αλλά αποτέλεσμα μηδέν, μέχρι που αρκετό καιρό μετά έπεσε στα χέρια μου...
Η υπόθεση απλή. Έχει να κάνει με έναν μοναχικό και ηλικιωμένο άντρα, ο οποίος ερωτεύεται μια γυναίκα που μπαίνει ξαφνικά στη ζωή του από το πουθενά και τη γεμίζει χρώμα και φως. Όλα φαίνονται να κυλούν ήρεμα, χωρίς να συμβαίνουν πολλά, ώσπου, λίγο πριν το τέλος, γίνεται η μεγάλη ανατροπή και μπαμ! το τοπίο ξεκαθαρίζει και όλα εξηγούνται. Ο άνδρας αυτός πάσχει από αλτσχαιμερ και η γυναίκα που μόλις ερωτεύτηκε δεν είναι άλλη από τη σύζυγο του, η οποία του είχε υποσχεθεί πως δε θα τον άφηνε ποτέ.
Η ταινία ήταν απίστευτα ρομαντική και γλυκιά θυμίζοντας μου άλλες 2 ταινίες που κινούνται στο ίδιο πλαίσιο. Είναι το "The Notebook" και το "Υστερόγραφο μιας σχέσης".

Στο μεν "Notebook" βλέπουμε έναν ηλικιωμένο άνδρα να διαβάζει σε μια γυναίκα την ιστορία αγάπης 2 εφήβων και την οποία εμείς παρακολουθούμε σε παράλληλη δράση. Στο τέλος ανακαλύπτουμε πως οι 2 έφηβοι δεν είναι άλλοι από το ηλικιωμένο ζευγάρι και πως η γυναίκα πάσχει από αλτσχαιμερ. Ο άνδρας της διαβάζοντας την ιστορία τους προσπαθεί να την κάνει να θυμηθεί. Στην τελευταία σκηνή οι 2 τους πεθαίνουν αγκαλιασμένοι με την αγάπη τους να νικά τα εμπόδια του χρόνου και της μνήμης.
Το δε "Υστερόγραφο μιας σχέσης" (πρωτότυπος τίτλος "Away from her") έχει να κάνει πάλι με ένα παντρεμένο 40 χρόνια ζευγάρι που έρχεται αντιμέτωπο κι αυτό με τη νόσο του αλτσχαιμερ, καθώς η γυναίκα αρχίζει να χάνει σταδιακά τη μνήμη της. Παρά τις αντιρρήσεις του άντρα της εισάγεται σε ένα θεραπευτήριο, όπου με το πέρασμα του χρόνου και την επιδείνωση της κατάστασης της, η γυναίκα θα ερωτευθεί έναν ασθενή. Όταν όμως η σύζυγος του ασθενή τον απομακρύνει απο την κλινική, ο άντρας της πρώτης θα προσπαθήσει να την πείσει να τον επιστρέψει για να κάνει ευτυχισμένη ξανά τη γυναίκα του, η οποία ζει πια σε έναν δικό της κόσμο.

Έχουμε, λοιπόν, 3 πραγματικά ιστορίες αγάπης. Μιας αγάπης αξιοζήλευτης και ανιδιοτελούς. Μιας αγάπης για την οποία είναι πρόθυμος κανείς να θυσιάσει και τον εαυτό του για να είναι ο άνθρωπος του ευτυχισμένος. Μιας αγάπης που θα είναι τυχερός όποιος τη συναντήσει. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, λένε...
Σινεμά και Αλτσχαιμερ, λοιπόν, σημειώσατε Χ.
Ο τρόπος που ένα τόσο σύνηθες στην εποχή μας φαινόμενο μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη είναι μοναδικός και πρωτότυπος κάθε φορά. Μπορεί το θέμα και στις 3 ταινίες να είναι κοινό, αλλά η σύλληψη και η εξέλιξη της πλοκής είναι αυτό που αξίζει.

ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ!
ΚΑΛΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΣΕ ΜΑΘΗΤΕΣ, ΦΟΙΤΗΤΕΣ!
ΚΑΛΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Θέλω

2011-08-03T18:09:00.000+03:00

Θέλω να με ακούς χωρίς να με κρίνεις
Θέλω τη γνώμη σου χωρίς συμβουλές
Θέλω να με εμπιστεύεσαι χωρίς απαιτήσεις
Θέλω τη βοήθεια σου, κι όχι να αποφασίζεις εσύ για μένα
Θέλω να με προσέχεις χωρίς να με ακυρώνεις
Θέλω να με κοιτάς χωρίς να προβάλλεις τον εαυτό σου σε μένα
Θέλω να με αγκαλιάζεις χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ
Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια χωρίς να με σπρώχνεις
Θέλω να με υποστηρίζεις χωρίς να με φορτώνεσαι
Θέλω να με προστατεύεις χωρίς να μου λες ψέμματα
Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις
Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν
Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις
Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου...
Χωρίς όρους.

Χορχε Μπουκαϊ "Ιστορίες για να σκεφτείς"

‪ Νίκος Καββαδίας

2011-07-20T14:40:00.000+03:00

" Παραδοσιακή, ηθική γυναίκα του Νότου "

2011-07-14T19:49:00.000+03:00

Να 'μαστε, λοιπόν, ξανά σε γνώριμα μονοπάτια...
Πριν περίπου 9 χρόνια είδα μια ταινία -τι το ήθελα κι εγώ!- η οποία με βασανίζει μέχρι και σήμερα. Σε λίγο θα κλείσω δεκαετία και συμπέρασμα δεν έχω βγάλει ακόμα!
Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Η ταινία λέγεται "The color of love: Jacey's story", ελληνιστί "Το χρώμα της αγάπης". Η υπόθεση απλή, έχει να κάνει με μία εξάχρονη μιγάδα που χάνει τους γονείς της σε τροχαίο και την κηδεμονία της αναλαμβάνουν η γιαγιά από τη μεριά της μαμάς της και ο παππούς από τη μεριά του πατέρα της. Ως εδώ καλά; Καλά. Η κατάσταση, όμως, περιπλέκεται, αφού η γιαγιά είναι λευκή και ο παππούς μαύρος και όλα αυτά σε μια κωμόπολη του Νότου και δη του αμερικάνικού. (Θα εξηγήσω παρακάτω τι εστί αμερικάνικος Νότος). Αυτοί -συνεχίζω την υπόθεση- οι δύο έρχονται πολύ κοντά ο ένας στον άλλο σε σημείο παρεξηγήσεως- με την καλή έννοια! Μπαίνει, όμως, αυτή η ριμάδα η φράση στη μέση κι εκεί που όλα ήταν σε μια σειρά και λες θα το πάρει το κορίτσι (!), σου κάνει την ανατροπή και σ' αφήνει μετέωρο να μην ξέρεις από που σου ήρθε!
Παραδοσιακή, ηθική γυναίκα του Νότου. Μια φράση, μια ιστορία. Μια φράση που με κάνει να ακούω καμπάνες από τα νεύρα μου!
Προχωράω στην ανάλυση μιας μιας λέξης με τη σειρά:
Παραδοσιακή- old fashioned = παλαιών αρχών και καλά. Παλιών αρχών του τύπου όχι σεξ πριν το γάμο, αλλά ούτε και μετά, εκκλησία κάθε Κυριακή σαν καλοί χριστιανοί και, φυσικά, γυναίκα υποδεέστερη του άντρα -γιατί τι θα πει και η κοινωνία ολάκερη! Α, όλα κι όλα!
Ηθική (το γυναίκα εννοείται). Τι σημαίνει ηθική; Ηθική σημαίνει τίμια. Καθώς πρέπει, με το σεις και με το σας, ότι " ναι κι εγώ ψοφάω να πηδηχτώ μαζί σου, αλλά τι θα πει κι ο κόσμος. Αυτά είναι ανήθικα πράγματα. Μόνο οι άτιμες γυναίκες τα κάνουν αυτά. Ίσως στο πλυσταριό αργότερα!". Άτιμες= αυτές που δεν έχουν τιμή. Και ποιες είναι οι μεν και ποιες είναι οι δε; Και γιατί το σεξ, ο έρωτας, οι προγαμιαίες σχέσεις να είναι ανήθικες;
Αμερικάνικος Νότος. Το κόκκινο πανί μου. Αμερικάνικος Νότος, λοιπόν, σημαίνει πουριτανισμός, φανατισμός, ρατσισμός, φασισμός, προσηλυτισμός, φαρισαϊσμός, ταμπού και υποκρισία. Άνθρωποι παλιομοδίτες, οι οποίοι νομίζουν πως αν πηγαίνουν τις Κυριακές στην εκκλησία κι εξομολογούνται, μπορούν να αποκαλούνται ηθικοί και τίμιοι. Εξωτερικά, επιφανειακά ίσως. Στο βάθος, όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Οι άντρες είναι πιο ισχυροί από τις γυναίκες, οι οποίες πρέπει να υπομένουν τα πάνδεινα για να κρατούν δεμένες/ ενωμένες τις οικογένειες τους, γιατί τι θα πει κι ο κόσμος! Οι άντρες, από την άλλη, μπορούν να απιστούν, να μεθούν, να εξαπατούν, να κλέβουν, να απειλούν, να δέρνουν, να σκοτώνουν κι όλα αυτά επειδή είναι άντρες και δη λευκοί. Και μη τυχόν και είσαι μαύρος και πέσεις στα χέρια τους - που θα πέσεις έτσι κι αλλιώς, γιατί Νότος είμαστε, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε!
Μαύρος στον αμερικάνικο Νότο σημαίνει κατώτερο είδος ανθρώπου - ούτε καν άνθρωπος, ούτε καν είδος! Σημαίνει άθλιος, αμόρφωτος, άσχημος, δουλικό, ναρκομανής, αλκοολικός, παρακατιανός, δακτυλοδεικτούμενος και, γενικά, αιτία όλων των μεγαλύτερων συμφορών του κόσμου από το Τσερνομπίλ μέχρι το τσουνάμι στην Ιαπωνία και τη χρεωκοπία της Ελλάδας. Ο υποβιβασμός και η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε όλο τους το μεγαλείο! (Μην ξεχνάμε και την ΚουΚλουξΚλαν).
Εν τω μεταξύ, ουαί! και η λευκή κόρη σου αγαπήσει μαύρο - πράγμα που συνέβη στην ταινία. Μέχρι και φόνο είσαι ικανός να κάνεις για να μη μάθει/σχολιάσει τίποτα η κοινωνία. Του τύπου "Τι καλός οικογενειάρχης! Προσπάθησε να την ξαναβάλει στον ίσιο/σωστό δρόμο, αλλά μπήκε ο σατανάς και την πήρε. Κρίμα το κορίτσι!". Στην πραγματικότητα, βέβαια, αυτός (ο πατέρας) είναι ο μεγαλύτερος ρεζίλης της ιστορίας.
Όλα για το θεαθήναι, ρε γαμώτο!
Και δε σε αφήνουν να ζήσεις όπως θέλεις! Να ζήσεις και να το ευχαριστηθείς!
Απίστευτη υποκρισία!
Κι όλα αυτά -όλος αυτός ο θυμός και η οργή- για τρεις λέξεις στην ουσία κι επειδή δεν έμαθα ποτέ, αν η γιαγιά και ο παππούς της μικρής μιγάδας έμειναν μαζί ή όχι...

Κατερίνα Γώγου "Ιδιώνυμο"

2011-07-12T13:23:00.000+03:00

16.
Αν καμιά φοράμε πιάσεις να λέω ψέματα
-σταμάτα να σου πω-
μη βιάζεσαι και με λες ψεύτρα.
Είναι τώρα που δεν μπορώ να ξεχωρίσω πιά
και μπερδεύω που σταματάει τ' όνειρο
και που αρχίζει η αλήθεια...

23.
Πάει. Αυτό είταν.
Χάθηκε η ζωή μου φίλε
μέσα σε κίτρινους ανθρώπους
βρώμικα τζάμια
κι ανιστόρητους συμβιβασμούς.
Άρχισα να γέρνω σαν εκείνη την ιτιούλα
που σουχα δείξει στη στροφή του δρόμου.
Και δεν είναι που θέλω να ζήσω.
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.
Κι ούτε που θα σε ξαναδώ.

Είμαι ελεύθερη ελεύθερη ελεύθερη
κι όταν έρθει καιρός
που θα κρέμεται στο τσιγγέλι
το πετσί μου σαν τομάρι

απ' τους κρατικούς εκδορείς και τη λογοκρισία

η φαντασία μου θα τρέχει... τρέχει... τρέχει

είμαι φευγάτη από τώρα τρέχει... γειάααα

Ο αγαπημένος μου χώρος του σπιτιού

2011-07-08T10:33:00.000+03:00

Ο αγαπημένος μου χώρος του σπιτιού είναι ένα πολυσύχναστο μέρος, ένα υπέρ λειτουργικό δωμάτιο και αρκετά δραστήριο.
Η τουαλέτα μας.
Νερά υπάρχουν παντού. Βρύσες τρέχουν. Καζανάκια, επίσης, τρέχουν. Δόντια πλένονται. Άνθρωποι όλων των ηλικιών χτενίζονται.
Οι γυναίκες της οικογενείας βάζουν κρέμες, βγάζουν φρύδια, ζουν μοναδικές στιγμές στην τουαλέτα του σπιτιού μας.
Οι άντρες της ίδιας οικογενείας ξυρίζουν μούσια, ισιώνουν φαβορίτες, διασκεδάζουν τραγουδώντας στην τουαλέτα του σπιτιού μας.
Κανείς μπορεί - σε αυτό του ήσυχο μέρος - να σκεφτεί, να εμπνευστεί, να χαλαρώσει ήρεμα, σχεδόν ειδυλλιακά.
Κανείς μπορεί να αφουγκραστεί τις σκέψεις του, τον ήχο του νερού, τη θεία μου που μένει από κάτω.
Ο αγαπημένος μου χώρος του σπιτιού, η τουαλέτα μας, γιατί έτσι μου αρέσει!

* Ήταν μία ελεγεία και μία σάτιρα για την τουαλέτα του σπιτιού μας.

(μόλις ξύπνησα....)

Ο Έσχατος Προβληματισμός...(για να ξεκινήσουμε όμορφα τον μήνα!)

2011-07-01T17:16:00.000+03:00

... Κι όταν σταματήσω να ζω, τι θα γίνει μετά; Που θα είμαι/πάω;
Ώρες ώρες συνειδητοποιώ πως δε θα ζω για πάντα. Θα πάψω να αναπνέω, να βλέπω, να ακούω, να αγγίζω, να νιώθω... Και μετά; Τι γίνεται τότε; Τι θα κάνω; Θα σταματήσω να κάνω. Θα σταματήσω ακόμα και να σκέφτομαι. Θα σταματήσω να υπάρχω ολότελα.
Μου φαίνεται πολύ περίεργο...
Μερικές φορές αναρωτιέμαι πως θα είναι εκείνη η στιγμή. Αν πονάω, αν έχω συνείδηση,
αν θα θέλω να "φύγω".
Δεν ξέρω.
Θα είμαι ποτέ έτοιμη να σταματήσω να ζω;
Θα προλάβω να κάνω τα πράγματα που θέλω;
Θα καταφέρω να εκπληρώσω όλα μου τα απωθημένα/ όνειρα;
Βλακείες σκέφτομαι πάλι...
... Ή μήπως όχι;

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ !

Φόβοι...

2011-06-30T16:08:00.000+03:00

Λοιπόν, σκέφτηκα να απαριθμήσω τους φόβους μου, μήπως και βλέποντας τους μπορέσω να τους αντιμετωπίσω! Έχουμε και λέμε:

*Φοβάμαι μη χάσω/ καταστραφούν όλα τα βιβλία, τα VHS, DVD μου (πυρκαγιά, σεισμός, πλημμύρα).
*Φοβάμαι μην χάσω τη μνήμη μου.
*Φοβάμαι τον θάνατο.
*Φοβάμαι μη χάσω ό,τι αρχείο υπάρχει στο laptop μου.
*Φοβάμαι μη μείνω έγκυος και παρουσιαστούν προβλήματα/επιπλοκές στο μωρό.
*Φοβάμαι μη τυχόν δε βρω δουλειά(!).
*Φοβάμαι ότι θα πεθάνω από καρκίνο.
*Φοβάμαι μην πάθουν κάτι κακό οι πολύ δικοί μου άνθρωποι.
*Φοβάμαι την απόρριψη/ αποτυχία.
*Φοβάμαι να τολμήσω (κάνω προσπάθειες να το ξεπεράσω τον τελευταίο καιρό).
*Φοβάμαι ότι δε θα προλάβω να κάνω πράγματα.
*Φοβάμαι που μεγαλώνω.
*Φοβάμαι μη μου πέσουν τα μαλλιά.
*Φοβάμαι μη χάσω την όραση ή την ακοή μου.
*Φοβάμαι τις εγχειρήσεις.
*Φοβάμαι τα ζωύφια, τα φίδια, τα έντομα κι όλα τα αηδιαστικά είδη παρόμοιου τύπου.
*Φοβάμαι τον πόνο.
*Φοβάμαι την φθορά/ πτώση, ό,τι κι αν συνεπάγεται αυτό.
*Φοβάμαι τη δέσμευση(γάμος).
*Φοβάμαι τις ευθύνες.
*Φοβάμαι να αφεθώ/ζήσω.
*"Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα, χωρίς εμένα" (Βασίλης).
*Φοβάμαι μην πληγώσω ή πληγωθώ.
*Φοβάμαι το άγνωστο.
*Φοβάμαι τις αλλαγές.
*Φοβάμαι για το παρόν και το μέλλον μου.
*Φοβάμαι πως δε θα πάρω σύνταξη.
*Φοβάμαι μην/ να κάνω λάθη.
*Φοβάμαι μη σταματήσω να σκέφτομαι/ ονειρεύομαι.
*Φοβάμαι μη χάσω τα λογικά μου.
*Φοβάμαι μη χάσω την εμπιστοσύνη που μου δείχνουν οι δικοί μου άνθρωποι.
*Φοβάμαι τον χρόνο.
*Φοβάμαι πως δε θα μπορέσω να εκπληρώσω τα όνειρα μου.
*Φοβάμαι μη μείνω στο ράφι(!).
*Φοβάμαι μην αναγκαστώ να κάνω πράγματα που δεν μου αρέσουν.
*Φοβάμαι να εκδηλώσω/εκφράσω τα συναισθήματα μου.
*Φοβάμαι να ανοιχτώ.
*Φοβάμαι τους ανθρώπους.
*Φοβάμαι να κοιτώ στα μάτια τους άλλους (το δουλεύω κι αυτό).
*Φοβάμαι μη χάσω μέρη του σώματος μου.
*Φοβάμαι να μιλήσω κάποιες φορές.
*Φοβάμαι το λάδι που καίει στο τηγάνι.
*Φοβάμαι μην χρεωθώ.
*Φοβάμαι μη βγουν οι φόβοι μου αληθινοί.
*Φοβάμαι να αντιμετωπίσω τους φόβους μου (ένα βήμα τη φορά).
*Φοβάμαι μη τυχόν δε γίνω μάνα(!).
*Φοβάμαι να μεγαλώσω ένα παιδί.
*Φοβάμαι μην έχω απωθημένα στο μέλλον.
*Φοβάμαι τη φαντασία μου(αυτό είναι καλό ή κακό;).
*Φοβάμαι τη ζωή που δεν έζησα(όχι τη σειρά!).
*Φοβάμαι να περάσω μόνη μου τον δρόμο.
Ουφ! Έφυγε ένα βάρος από πάνω μου. Νομίζω πως ήδη άρχισα να νιώθω καλύτερα. Ηρέμησα.

Φρικηπαίδεια

2011-06-27T09:59:00.000+03:00

Φρικηπαίδεια

... Και τώρα τι;

2011-06-23T17:50:00.000+03:00

Κάθομαι και σκέφτομαι τι πρέπει να κάνω τώρα. Με τι να αρχίσω να ασχολούμαι-για να βγάλω το ψωμί μου πλέον. Το δικό μου ψωμί, όχι των άλλων. Όλα είναι σκατά. Έχω χάσει την όρεξη μου για τα πάντα. Έχω φορτώσει στον γάιδαρο το μέλλον μου. Νιώθω ότι σε όλη μου τη ζωή- μα τώρα περισσότερο από ποτέ- κοιμάμαι. Το χειρότερο είναι πως έχω επίγνωση του τι συμβαίνει και τις περισσότερες φορές κάνω τα στραβά μάτια. Εθελοτυφλώ για να μην πνιγώ σε μια κουταλιά νερό.

Η γη γυρίζει γύρω μου. Όλοι προσπαθούν κάτι να κάνουν. Όλοι έχουν με κάτι να ασχοληθούν. Νιώθω πως έχω μείνει πίσω. Κωλυσιεργώ. Ηθελημένα. Όλοι κάνουν πράγματα. Προχωράνε μπροστά, μα εγώ μένω στάσιμη σε, ούτε και ξέρω, τι. Γιατί; Από φόβο. Σε όλη μου τη ζωή μένω πίσω από φόβο. Φοβάμαι τα πάντα και χάνω τον εαυτό μου. Την προσωπικότητα μου. Τα θέλω τα δικά μου. Τι θέλω, λοιπόν, που να με πάρει ο διάολος; Τι θέλω πια; Πρέπει να βρω μια δουλειά, αλλά δεν πρόκειται να ζητιανέψω. Και δες καιρό που διάλεξα,ε; Ειρωνεία ή όχι;

Οπότε τι μπορώ να κάνω; Έχω αρχίσει να ψάχνομαι μπας και γράψω τίποτα. Κανένα θεατρικό. Σιγά σιγά. Ούτε κι εγώ ξέρω πόσο καιρό έχω να γράψω κάτι και να το ολοκληρώσω. Βαριέμαι. Ξεκινώ κάτι και λίγο αργότερα το παρατάω. Ενθουσιάζομαι γρήγορα, μα και το ίδιο γρήγορα απογοητεύομαι και τα αφήνω όλα στη μέση. Πάντα σχεδόν. Άντε και πες ότι κάτι γράφω. Άντε και πες ότι το τελειώνω. Τι κάνω μετά; Θα μου δώσει χρήματα αυτό; Μου φαίνεται πως έχω γίνει μίζερη, πικρόχολη. Κι αυτό που μου τη δίνει πολύ περισσότερο, είναι πως ξέρω τι μου γίνεται, αλλά δεν κάνω τίποτα για να το αλλάξω.

Δεν έχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Φοβάμαι να βγω από το καβούκι μου και μένω πίσω, όταν οι άλλοι είναι μέτρα πιο μπροστά από μένα. Γιατί η ζωή συνεχίζεται, περνά και δε σταματά. Γιατί η γη συνεχίζει να γυρίζει. Γιατί τα χρόνια περνούν κι εγώ χάνω πράγματα. Και μόνο εγώ φταίω για αυτό. Μόνο εγώ. Γράφω ωραία. Και; Μπορεί το γράψιμο να με συντηρήσει; Να μου πληρώσει τη ΔΕΗ, το τηλέφωνο, το νερό, το σουπερμάρκετ, τη βενζίνη κλπ; Μπορεί;

Μήπως είναι καιρός να αρχίσω να ανεξαρτητοποιούμαι; Να κόψω τον ομφάλιο λώρο; Μαλακίες λέω πάλι,ε; Αφού στο τέλος θα πέσω να κοιμηθώ χωρίς να κάνω τίποτα για ακόμα μια φορά. Ποτέ δεν κάνω κάτι. Ψάχνομαι. Και; Όλα έχουν δυσκολέψει απίστευτα. Πριν έλεγα, θα τελειώσω τη Σχολή, θα κάνω μεταπτυχιακό, ίσως φύγω εξωτερικό ή Αθήνα, θα μπω στο Πολιτιστικό του Δήμου, σε καμιά θεατρική ομάδα... Μπούρδες! Τίποτα. Αέρας. Δεν έχω όρεξη για τίποτα. Έχασα το ενδιαφέρον μου για τα πάντα σχεδόν. Έχασα το νόημα και βαριέμαι να ψάξω να το βρω. Σκέφτομαι πως συμβαίνει αυτό, ίσως γιατί μου λείπουν τα κίνητρα που θα με ωθήσουν να κάνω κάτι για να ξεκολλήσω.

Η πραγματικότητα δε με αγγίζει κι όταν τη συναντώ με δυσαρεστεί.Φοβάμαι για το αύριο. Φοβάμαι για το τώρα.

Σε μια χώρα που δεν έχει να φάει, εγώ συνεχίζω να ονειρεύομαι. Παρόλο που μου έχουν κόψει τα φτερά. Ελπίζω πως θα έρθουν μέρες καλύτερες και θα γυρίσει η τύχη μου.

... Και ίσως από εδώ να γίνει η αρχή...

Dalida, une femme un myth...

2011-06-22T20:12:00.000+03:00

Το να γράφεις είναι δύσκολο. Πόσο μάλλον το να γράφεις για ένα πρόσωπο που δεν μπόρεσες ή δεν πρόλαβες να γνωρίσεις.

Είναι κάποια πράγματα στη ζωή που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε τον λόγο που συμβαίνουν. Έχουμε συνηθίσει να λέμε «Γιατί να μου συμβεί εμένα αυτό;», χωρίς να καταλαβαίνουμε ότι εμείς οι ίδιοι είμαστε οι ηθικοί αυτουργοί. Εμείς οι ίδιοι είμαστε υπεύθυνοι για τα όσα μας συμβαίνουν- ακόμα κι αν πιστεύουμε το αντίθετο. Όλα είναι στο μυαλό μας, όπως και η λύση για να βγούμε από αυτό το αδιέξοδο στο οποίο οδηγούμαστε άθελα μας.

Θέλησα να γράψω για αυτό το άτομο ούσα ακόμα πολύ μικρή απέναντι στη ζωή που ανοίγεται εμπρός μου. Θέλησα να γράψω για έναν άνθρωπο που έζησε / έφτασε το απόλυτο. Θέλησα να γράψω για μια γυναίκα που αποτελεί πρότυπο ακόμα και τώρα, είκοσι τρία χρόνια μετά τον θάνατο της.

Είκοσι τρία χρόνια- σχεδόν όσο είμαι κι εγώ. Είκοσι τρία χρόνια. Μπορούσε να το φανταστεί ότι ο κόσμος θα μιλούσε για κείνη τόσα χρόνια μετά το τραγικό της τέλος; Ότι νέοι, σαν κι εμένα, θα την ανακάλυπταν μέσω του διαδικτύου και θα την λάτρευαν; Το ήθελε αλήθεια; Αυτό ονειρευόταν να συμβεί; Τι όνειρα να έκανε άραγε;

Dalida…

Έτσι τη βάφτισε κάποιος παραγωγός, νομίζω, κι έπειτα χάθηκε στα σύννεφα. Τύλιξε το λαιμό της με το σάλι της δόξας και τράβηξε το δρόμο της επιτυχίας- αυτόν που είχε χαραχτεί για κείνη τη μέρα που αντίκρισε για πρώτη φορά το φως του ήλιου.

Με κατακλύζουν συναισθήματα πολλά καθώς συλλογίζομαι την ιστορία της ζωής της. Γεννημένη στην Κιούμπρα της Αιγύπτου από Ιταλούς γονείς άνοιξε τα φτερά της για το Παρίσι και κατέκτησε τον κόσμο ολόκληρο. Με ένα χαμόγελο της αιχμαλώτιζε τους πάντες. Με τη φωνή της σε ταξίδευε όπου εκείνη ήθελε. Με τις κινήσεις μάγευε όσους είχαν την τύχη να βρεθούν σε παράσταση της.

Δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί νιώθω έτσι. Μια βαθιά μελαγχολία με πνίγει και δάκρυα κυλούν στο πρόσωπο μου. Ένας κόμπος ανεβαίνει στο λαιμό μου. Γιατί να νιώθω ένοχη που δεν μπόρεσα τότε να τη βοηθήσω, ενώ δεν είχα καν γεννηθεί; Είναι μια λύπη απίστευτη που με κυριεύει κάθε φορά που την ακούω να τραγουδά ή βλέποντας την. Πώς ένας τόσο ζωντανός άνθρωπος να βιώνει ταυτόχρονα την απόλυτη ευτυχία και επιτυχία στην δουλειά και την απόλυτη δυστυχία στην προσωπική της ζωή;

Όπου κι αν εμφανιζόταν ο κόσμος σχημάτιζε ουρές για να τη δει έστω για μια στιγμή, να μιλήσει μαζί της, να την αγκαλιάσει και να της πει πόσο πολύ την αγαπά.

Πάνω στη σκηνή ένιωθε σαν στο σπίτι της. Βίωνε το κάθε τραγούδι της σαν μια μικρή ιστορία από τη ζωή της. Τα έκανε δικά της και ζούσε μαζί με το κοινό της κάθε στίχο, κάθε μελωδία. Είχε μπει στις καρδιές τους- στις καρδιές όλων μας- χωρίς να το καταλάβουν. Κάθε της κίνηση, κάθε της έκφραση τόνιζε το νόημα του τραγουδιού. Μελετημένα στην πιο μικρή λεπτομέρεια. Τίποτα περιττό. Καμία υπερβολή. Επαγγελματίας από τους λίγους. Τελειομανής όσο κανείς. Ήξερε τι ήθελε το κοινό της και του το έδινε πριν καν το ζητήσει. Αφουγκραζόταν, ήξερε να ακούει και προσαρμοζόταν με μεγάλη ευκολία στις απαιτήσεις της κάθε εποχής. Δε φοβόταν να τολμήσει. Ίσως και γι’ αυτό αγαπήθηκε όσο κανείς … από το κοινό της- μόνο.

Και στη ζωή της; Τι; Πέτυχε όσο και στη δουλειά της; Το τέλος της με τον φρικτό της θάνατο απέδειξε πως όχι. Τι μεγάλη αδικία!

Προσπαθώ να μπω στο μυαλό της, να καταλάβω τι την οδήγησε στην αυτοκτονία. Επιχειρώ να μπω στη θέση της, να βιώσω για ελάχιστα λεπτά ότι βίωνε η ίδια την περίοδο εκείνη. Να νιώσω ότι ένιωθε. Η λογική δεν βοηθά και πολύ σε περιπτώσεις σαν κι αυτή. Δεν μπορείς να εξηγείς τα πάντα με βάση τη λογική, όπως υποστηρίζουν πολλοί ανάμεσα τους κι εγώ- αν και παιδί της λογικής. Θλίψη και φόβος τα συναισθήματα που αποκομίζω, με τη θλίψη να κυριαρχεί του φόβου. Του φόβου για το άγνωστο- γιατί αυτό είναι που τρομάζει.

Ένας άντρας που δεν την αγάπησε όσο θα ήθελε...

Ένα παιδί που δεν μπόρεσε να κρατήσει…

Προδοσία. Απογοήτευση. Λύπη. Λύπη. Πικρία.. Κατάθλιψη.

Τέλος.